13 - غياث الدّين ابو الفتح سليمانشاه بن سلطان محمّد ( 554 - 556 ) و 14 - ركن الدّين ابو المظفّر ارسلانشاه بن طغرل 556 - 571 چون سلطان محمّد ثانى جان سپرد ما بين امرا بر سر تعيين جانشين او اختلاف شد جماعتى بسلطنت عمّش سليمانشاه مايل بودند كه در حبس امير موصل سر ميكرد ، عدّه‌اى جانب ملكشاه برادر سلطان متوفّى را گرفتند و بعضى هم بعلّت قدرت اتابك ايلدگز سلطنت ارسلانشاه بن طغرل پسر زن ايلدگز را طالب گرديدند و از ميان ايشان اينانج شحنهء رى كه بر ايلدگز و ارسلانشاه غلبه يافته و سپاهش از ديگران بيشتر و نفوذ و قدرتش بالاتر بود از سليمانشاه طرفدارى ميكرد امير موصل هم بعد از فوت محمّد سليمانشاه را آزاد كرد و سليمانشاه بهمدان آمد و بسلطنت جلوس نمود و براى آنكه فتنهء ايلدگز و ارسلانشاه بخوابد ارسلانشاه را وليعهد خود قرار داد و ارّان و آذربايجان را هم باتابك شمس الدّين ايلدگز واگذاشت امّا ملكشاه كه خيال قيام بر عمّ خود داشت و در اصفهان بجمع سپاه مشغول بود كمى بعد در همانجا بتاريخ ربيع الاوّل 555 مرد و سلطنت سليمانشاه را مسلّم گرديد . سليمانشاه مردى بىكفايت و شرابخوار بود و ايّام را بلهو و لعب ميگذاشت . امرا از حركات ناپسند او بجان آمدند و او را در شوّال 555 گرفتند و در حبس انداختند و در 13 ربيع الاوّل 556 بهلاكش رساندند و از ايلدگز خواستند تا ارسلانشاه را با خود بهمدان آورد و بر كرسى پادشاهى نشاند و ايلدگز كه جميع اختيار امور را در دست داشت بلقب اتابك اعظم ملقب گرديد و دو پسر او يعنى برادران